Uw WWII-legervoertuig gemaakt van kippengaas?

Oudijzerhandel floreert tijdens een oorlog

Heeft u een WWII-legervoertuig van 1942 of latere datum dan is het best mogelijk dat het is vervaardigd van kippengaas… om maar een dwarsstraat te noemen.

Aanvankelijk wilden de Amerikanen zich niet mengen in de oorlog op het Europese continent. De verschrikkingen en de gevolgen van de oorlog van 1914-1918 – wat toen nog “De Grote Oorlog” heette – lag nog vers in het geheugen. Het was de Japanse aanval op Pearl Harbor in december 1941 dat de Amerikanen van gedachten deed veranderen. In ijltempo werd de Amerikaanse oorlogsindustrie uit de grond gestampt.

Doe zelf met minder zodat zij genoeg hebben…

De auto-industrie zoals Ford, Chevrolet en andere grote automerken, werd opgedragen met ideeën te komen voor de productie van grote hoeveelheden legervoertuigen in allerlei soorten en maten. En dat verzoek werd ook gericht aan scheepswerven, vliegtuigbouwers en de wapenindustrie. De VS wilde de oorlog ingaan met een goed uitgerust leger!

Maar om legervoertuigen, tanks, schepen, vliegtuigen en wapens te maken had men enorme hoeveelheden metaal nodig. Je had sowieso 18 ton aan metaal nodig om een tank te maken. En het grootste schip van de marine 900 ton!

Metaal werd daarom al in 1942 gerantsoeneerd want de Amerikaanse overheid had al het metaal nodig wat het maar kon krijgen. Daarnaast was ijzererts schreeuwend duur geworden door torenhoge wereldmarktprijzen vanwege de oorlog die Duitsland vanaf september 1939 met de buurlanden voerde.

Bedrijven en burgers werden met klem opgeroepen oud ijzer in te leveren. Scholen en burgers startten groots opgezette inzamelingsacties. Alles kon men gebruiken: van kippengaas tot aan oude ploegen… terwijl nieuw kippengaas en ploegen al moeilijk te verkrijgen was.

Rita Hayworth leverde de bumpers in van haar auto

Op een gegeven moment sloeg de inzamelingsactie over naar onderdelen van auto’s die niet echt nodig, zoals bumpers. Je kon immers goed zonder bumpers rijden, desnoods voorzichtiger dan voorheen. Beroemdheden gaven het voorbeeld, zoals Rita Hayworth. Ze leverde de bumpers in van haar auto en riep haar landgenoten op hetzelfde te doen … en om voorzichtiger te rijden!

Naast metaal waren ook andere grondstoffen hard nodig en werden Amerikanen ook opgeroepen minder of geen genotmiddelen te gebruiken, en flink te minderen op luxe artikelen, zoals suiker en koffie. Daardoor – zo was de gedachte – bleef er meer brandstof, materiaal en voedsel over voor de oorlogsindustrie en het leger. Een beleid dat in WWI al werd ingezet.

Hayworth (en anderen) zette zich ook in om ‘war bonds‘ (een soort van staatsobligatie) aan de man te brengen waarmee geld kon worden ingezameld om de oorlogsindustrie te kunnen bekostigen.


Er was in die tijd ook oudijzerhandel maar lang niet op de schaal zoals we die nu kennen. Dat heeft ook te maken met de hoeveelheid auto's die toen gemaakt werden, wat weer in relatie staat tot de welstand van de individuele burger.

Tegenwoordig is het inzamelen en recyclen van oud ijzer de gewoonste zaak van de wereld, te meer ook omdat grondstoffen niet onuitputtelijk voorhanden zijn en vanuit de gedacht van duurzaamheid.

Hergebruik van huishoudelijke artikelen, plastic, papier, tuinafval enzovoorts wordt ook van overheidswege gestimuleerd om het milieu te ontzien en te verbeteren. Ook Defensie werkt daar hard aan mee. Vorig jaar bezocht minister van Defensie, Jeanine Hennis een kledingsorteerbedrijf waar oude legeruniformen en andere uitrustingsstukken worden gesorteerd voor hergebruik.

In zekere zin is de legervoertuigenliefhebber ook iemand die de duurzaamheid van legervoertuigen vergroot door er, nadat het buiten dienst is gesteld, een nieuwe en langdurige bestemming aan te geven.

Auteur: Admin AVC GvKSr

CEO AVC NLD

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.