Zoals vermeld kropen zondagochtend 3 mensen mijn tent uit, waarvan 2 met een ernstig slaaptekort en bijpassend ochtendhumeur. Koffie maakt een hoop goed, een ontbijtje en het vooruitzicht van lekker rijden ook.
Buurman Harry begint de dag lekker rustig in zijn camper, als een ware veldheer.
En sommige mensen hebben een heel vreemd ochtendritueel..
Don't ask, don't tell..
Het verzamelen was deze keer makkelijker; alle kampeerders zouden in kolonne naar Action Planet rijden en de dagjesmensen zouden zorgen dat ze daar om 10:00u waren. Maar ja, het lijkt wel een natuurwet dat het onmogelijk is om echt op tijd te vertrekken met meer dan 2 voertuigen. Of 1 of meer vrouwen. Die het daar uiteraard luidruchtig niet mee eens waren.
Maar goed, een kwartier later dan bedoeld waren we dan toch eindelijk onderweg, weer langs de mooie slingerweg richting Beverwijk en dan snel de Wijkertunnel door om bij het terrein aan te komen. Onderweg nog een kleine interruptie omdat “iemand” verzuimd had de laadklep van de Dodge van Jan te sluiten, waardoor de daarin gelegen trapladder er uit zou kunnen glijden. Dat werd via een handsfree telefoontje van Cathalina vanuit de Nekaf, naar Dave in de bijrijdersstoel van de Iltis aan mij doorgegeven, waarna ik besloot om dan maar even langszij te rijden en het probleem uit te leggen. Jan maakte nog net geen noodstop, waardoor het weer snel terug invoegen op mijn eigen weghelft net iets te langzaam ging naar de mening van de tegemoet komende motorrijder. Jammer dan. Met zijn klep dicht leidde Jan verder het konvooi naar de bestemming, Harry reed op verzoek achteraan om met zijn dashcam opnames te maken (zijn reportage staat op de AVC Facebookgroep, zeer de moeite van het kijken waard). Jammer genoeg dook er geregeld ander verkeer tussen, maar dat hou je toch.
Sommige mensen zijn wel gewoon op tijd
Nico V en bijrijder Chris bleken keurig op tijd al te zijn gearriveerd, en terwijl we aan het parkeren waren kwamen 3 generaties van den Boschen ook hun opwachting maken. Onder het motto “geen rijdbare auto maar we komen toch” hadden ze besloten deze dag niet aan zich voorbij te laten gaan.
Max had opgevouwen op het achterbankje van de Nekaf van Nico B gezeten, omdat ondanks lief vragen Action Planet zijn YA328 niet op het terrein wilde toelaten. Niet veel later kon hij zelf zien waarom dat was; hij had nauwelijks een rondje kunnen draaien en al helemaal niet op de routes kunnen rijden.
Om half 11 was er een veiligheidsbriefing door iemand van Action Planet. Het was een gemengd gezelschap van vrije rijders, en dan wij als club. Het was een korte, praktische briefing waarin gezegd werd dat we in principe overal mochten rijden, zolang we de snelheid maar laag hielden en niet gingen lieren aan bomen. Er werd gevraagd om elkaar te helpen bij vastzitten, hoewel ze zelf ook voertuigen hadden die konden helpen maar als dat langdurig werd ging dat volgens uurtarief. Omdat we met zoveel waren en een luncharrangement hadden geboekt, was onze lunchtijd vastgesteld en kon de keuken de andere gasten alleen op andere tijden bedienen.
Lekker to the point en praktisch
Na de briefing werd er al rap ingestapt en gereden. Zelf eerst met de Nekaf om dochterlief en schoonzoon wat tips te geven over het rijden in 4wd. Dat hadden ze nog nooit gedaan.
Wij als AVC hadden duidelijk de oudste voertuigen in het veld en het was interessant om de andere wagens te zien rijden en geregeld te zien klooien met de uitdagingen van krappe bochten en steile hellingen en in 1 geval, weinig bodemvrijheid.
Er werd door iedereen met beleid en beleefdheid gereden. Er werd over en weer ruimte gemaakt en gegeven, mensen hielden in als er een ander voertuig dichtbij was, alles ging zeer gemoedelijk en redelijk overzichtelijk. Kortom, het was leuk en sociaal rijden. Nico V heeft zijn Nissan scheef gezet om er een bijzondere foto van te kunnen maken en kon zijn deur nog maar net openen om uit- en in te stappen.
Geen pech maar een kalenderfoto
Ook zonder eigen voertuig was er volop gelegenheid om te kunnen rijden.Clubgevoel.
Omdat we nog een uurtje hadden voor de lunch, besloot ik om de Iltis nog te pakken. Harry had na een rondje met zijn Carawagon besloten om zijn inboedel niet verder te riskeren en had zich opgeworpen als officiële beeldverslaggever van de AVC, en die wilde wel mee.
Mijn Iltis had ik 6 maanden moeten missen (nogmaals, zeg nooit tegen de garage dat iets geen haast heeft) en ik had er nog nooit terrein mee gereden. In tegenstelling tot vrijwel elke andere militaire 4x4 heeft de Iltis geen hoge en lage overbrenging, maar een extra lage G versnelling. Deze Iltis G-spot staat voor “Gelände” en is alleen in te schakelen met ingeschakelde 4x4. Dat is dan weer een soort deurkruk die 90 graden gedraaid moet worden. En als je het echt spannend vindt worden, is er nog zo’n handgreep om de achteras te sperren. Ff andere koek dan de Nekafs en Land Rovers die ik ken. Opschakelen naar de 1e versnelling blijft raar..
Wat al snel bleek is dat de Iltis, zeker in de lage versnellingen, een echte klimgeit is. Wat dan weer maakt dat je iets sneller over obstakels heen gaat dan je had bedoeld, en dat levert dan weer onstabiele camerabeelden en een hoop commentaar op. Maar lollig rijdt het wel.
Totdat het ineens niet meer rijdt. En dan is een motorkap met 3 vergrendelingen niet zo grappig. Er was zo op het oog niets te zien, wat zowel een goed als een slecht teken kan zijn. Cath ging te voet hulp halen, wat door de slimme layout van het terrein nooit ver lopen is. Al snel verscheen Nico B met Ricardo als bijrijder in de Nekaf. Hij had een ontzettend mooi fluorescerend geel kinetisch touw bij zich, dat heel slim bevestigd kon worden op het sleepoog van de Iltis. En dan door enigszins geaccidenteerd terrein naar de parkeerplaats naast het terras.
Daar bogen uiteraard vele wijze hoofden zich over de inhoud van de motorkap. Na een tijdje wilde hij wel weer starten en dat klonk redelijk normaal. Er werd wat kritisch gekeken naar het vullen van het benzinefiltertje, en eigenlijk was het oordeel ofwel vapour lock door de warmte (de carburateur zit boven het uitlaatspruitstuk) of misschien ontsteking. In ieder geval de klep open gelaten voor de verkoeling en zelf maar aan de lunch. Daarna zouden we wel weer zien.
Samen onder de motorkap. Ook dat is clubgevoel.
De lunch dan. Daghap. Daar krijg je, zeker als je een studentenleven hebt gehad, een beeld bij. Maar dit bleek een goede hamburger met frietjes, een bakje salade en een bakje mayo. Absoluut geen straf en zeer smakelijk. En omdat het niet meer op de borden paste, nog extra patat in kommetjes want het moest wel op.
Prima lunch
Er werd volop gekletst en gelachen, en na de lunch ging een deel weer rijden, wat overigens de gehele dag in verschillende samenstellingen en in verschillende voertuigen ging. Ik werd eerst nog benaderd door iemand die met een dikke Porsche daar rondreed, over of we over 4 jaar in Ijsselstein (Ut) rond 4 en 5 mei wat zouden willen organiseren. Bij gebrek aan visitekaartjes heb ik de beste man gevraagd om op onze website te kijken voor de contactgegevens, dus wie weet staan we daar in 2030 met de club.
Daarna ben ik ingestapt in de Dodge met Rowan als chauffeur. Cath zat achterin en Max lag als een echte diva op het zijbankje.
Diva Max
Dat was wel weer grappig, de draaicirkel is redelijk groot maar een puist koppel en vermogen in de lage toeren, dus een zeer capabel voertuig. Maar zelfs een zeer capabel voertuig met een goede chauffeur is geen garantie dat je overal doorheen komt. In dit gevalbleek het motorspoor toch net iets te smal en bochtig.
Het motorpad, dat toch best wel smal was voor een Dodge
Dus na een langdurige en dappere poging, besloten we maar even door te steken en de snelste weg naar de reguliere paden te zoeken. En vlak daarna kwam een oranje Disco van de organisatie met iemand die ons vriendelijk kwam vertellen dat dit het motorcross gedeelte was waar we eigenlijk niet mochten komen, en dat we de pijlen moesten volgen want een hoopmensen gingen tegen de richting in. Volgens ons had hij de ochtendbriefing gemist, want daar werd nadrukkelijk verteld dat we overal mochten rijden, er geen vaste routes waren maar wel een snelheidsbeperking en gedragsregels. Het zal verschillen tussen het vrij rijden en de evenementen die daar op andere dagen gehouden werden. Het was absoluut geen vervelend gesprek, maar wel een beetje verwarrend.
Even later kwamen we de beste man weer tegen, met een sleeplint aan de trekhaak van een Japans koekblik dat met de bodem vastin de modder lag. Die hadden gevraagd om wat meer uitdaging en dat gevonden. Mooi om te zien hoe veiligheidsgericht hij te werk ging met de filmende omstanders en het verkeer dat nog langs kwam.
Vast is vast
Ergens in dat bos werden we ook achtervolgd door een bekende Nekaf, Nico B en Jolanda. Onze antenne wist de achtervolgers af te schudden door een laaghangende tak weg te tikken, waarna Nico zijn spiegels en voorruit ging redden door zijn lieftallige bijrijdster uit te laten stappen en de tak weg te laten halen. Het zag er ook nog wel poëtisch uit, had zo uit een film kunnen komen. Girlpower!
Later reed Jolanda zelf met de Nekaf. Ze vond het nog wel een beetje spannend!
Na dat rondje ging ik nog even met de Iltis proefrijden. Cath in de Nekaf erachteraan, tenminste, dat was de bedoeling. Omdat het alleen een motortest was, ging ik niet verder het lastige terrein in, dus dat ik de 4x4 niet meteen ingeschakeld kreeg, bleek niet zo’n probleem. Dat ding klom toch wel, en blijkbaar iets te snel voor dochterlief die me al snel kwijt was. Ergens moest ik wachten op een moderne Jeep die met een afdaling bezig was, en daar kreeg ik de hendel de vereiste 90 graden gedraaid. Niet dat ik veel verschil merkte, want de rest van het stuk was grotendeels helling af. Maar het ding liep weer, wat de vapour lock theorie ondersteunde en de noodzaak tot bellen van de ANWB, die al eerder op de parkeerplaats had gestaan, teniet deed.
Zo tegen half 4 zaten we eigenlijk allemaal op het terras, sommigen in de zon en anderen in de schaduw.
Mag het licht uit?
De organisatie kwam naar ons toe om te vragen of we nog gingen rijden, want het parcours is tot 4 uur geopend, en wij waren de enigen die er nog waren. Iedereen was wel moe en we gingen voor een laatste drankje voordat we weer retour gingen. Er was de hele dag gereden en gekletst, en veel gelachen. De dagjesmensen werden uitgezwaaid en de kampeerders togen naar de camping.
Daar hebben Cath en Harry met beleid mijn tent afgebroken en de zeilen dusdanig weten te vouwen, dat ze na 2 jaar weer in hun hoes pasten. En daar hielp even gaan zitten, absoluut bij. Zo ging de lucht uit de zeilen, en het was ook een dik verdiend rustmoment.
En Rowan hielp om de zware tassen in de aanhanger te krijgen. Dan is het wel balen dat je niet meer zelf in staat bent om de dingen te doen die nog niet zo lang geleden moeiteloos gingen, en je afhankelijk bent van mensen die een handje willen helpen. Gelukkig hebben we die volop in de club.
Niet veel later arriveerden Jan en Dave met de verdiende Chinese maaltijd.
Net als tijdens de ALV bleek dat telefonisch Chinees bestellen voor een grote groep altijd een risico is dat er niet genoeg klaargezet is. “Een maandmenu voor 4” is niet wat bedoeld wordt als er “4 maandmenu’s” worden besteld. Maar gelukkig is dat alsnog goed gekomen, er was ruim voldoende. Toen was het voor ons tijd om de laatste tassen in te pakken en richting huis te gaan, in een afkoelende avond. De thuisrit ging zonder problemen, Cath kon prima rijden met de aanhanger en ik had geen problemen met de Iltis meer. Wel koude oren op het laatste stuk.
De rest van de diehards heeft het nog een vuurpot en een ontbijtje volgehouden en daar foto’s van gemaakt, en toen was voor hen ook het eerste AVC bivak een fantastische herinnering.
Kamperen in 2026: wel alles op je social media zetten..
Harry's uitzicht maandagochtend
We kijken terug op een geweldig mooi Bivak, met erg leuke deelnemers en een fantastische sfeer. Dank aan iedereen die hier aan bijgedragen heeft, ook de mensen van Action Planet die ons gastvrij welkom geheten hebben en waar we ontspannen onze voertuigen hebben kunnen laten doen waar ze voor gemaakt zijn. Dat gaan we nog een keertje doen.