Soms heb je een leuk tussendoortje. De Braderie van Petten was er zo eentje. Vorig jaar afgeblazen wegens zware storm, ging het dit jaar wel door. Maximaal 20 auto’s, groter is het plein niet. Heel anders dan Callantsoog waar ze er wel 50 kwijt kunnen. Maar ook heel anders van opzet, met kraampjes en een heuse live band op het podium, naast de klassieke motoren die daar ook stonden.
Ik had de organisatie laten weten dat ik met de Iltis zou komen. Dochterlief bleek ook een vrije avond van haar baan bij een Thuisbezorgdrestaurant, dus nog een Nekaf aangemeld. Daar was nog plek voor.
Tussen neus en lippen had ik her en der bij de regionale leden laten vallen dat we daar heen zouden gaan. Jan moest nog ff nadenken, want dan net terug van zijn epische reis in de Ardennen met veel te weinig pk’s voor de voertuigen die mee gingen, maar die ging het redden. Dus die ook de mail met plattegrond gestuurd.
Dik, die die middag mij wel even zou helpen met het losdraaien van een scheve rolautomaat van de bijrijdersgordel, afkeurpuntje van de Iltis, was zich niet eens meer bewust van het evenementje, zo druk als hij met de 4daagse en nu weer de Dodge was. En natuurlijk kinderen met schoolvakantie thuis.
APK perikelen..kan het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan..
Zo rond 4 uur had Dik de rolautomaat losgekregen en ivm de roll bar een nieuwe plek gegeven waar hij beter zijn functie kan vervullen, het lampje in de schakelaar van de alarmlichten vervangen, een koplamp met timmermansoog bijgesteld (de truc met schijnen op de muur lukte niet met de felle zonneschijn, zijn steekas weer in de Dodge gemonteerd en gingen wij een Nekaf oppikken voor de rit naar Petten. Cath wilde met de witte, die na een nieuwe koppakking en gevlakte kop, en daarna nieuwe wielremcylinders voor, alleen maar een testrondje had gereden. “Dan kan die tenminste ook weer een stuk rijden”. En terecht.
Voor mij wel een dingetje; er zit enorm veel persoonlijke geschiedenis aan die wagen en dat maakte voor mij de drempel erg groot om er zelf mee te gaan rijden. Want wat als hij weer stuk gaat.. maar nu reed Cath en had ik een sleeplint achterin mee voor als het niet volgens plan zou gaan.
Voor de static ging de affuit er op, blik met patroonband losse flodders, en antenne met de blauwe VN vlag mee om er ter plekke op te zetten naast de RT3600. De Iltis had niks bijzonders mee, behalve het nieuwe dashboardlampje en het sleeplint achter de achterstoelen. En iedere keer als Dik er vlak bij geweest is, zitten er minder kabels in..
Snel beetje aangekleed voor de show
Het wegrijden ging wat chaotischer dan anders. Ik heb de voorste trommels van de witte Nekaf nog niet helemaal goed staan, dus hij remt wat minder enthousiast dan de groene. Dus nu hebben we naast de voetrem en de handrem, ook nog het fenomeen houtrem naar de dikke struik waar ze bij het steken en draaien in terecht kwam. Remmen gaat op zich prima maar ff wat meer anticiperen en wat meer pompen.
Onderweg was het mooi om in de spiegels te zien dat de witte weer lekker reed, goed mee kon komen en alles zo soepel ging als het tussen verdwaasde toeristenverkeer mogelijk was. Eenmaal in Petten reden we aan de verkeerde kant het plein op, met vlak achter ons een prachtige Simca Chrysler die we al vaker bij evenementen gezien hadden. Dus we waren niet de enigen. Even terug en een paar keer linksaf en we konden het stukje plein op waar al andere oldtimers stonden. We werden een kant op gedirigeerd en gingen braaf opstellen, met naast ons die Simca Chrysler. We kregen consumptiebonnen en gingen rondkijken en socialisen.
Ongeveer 20 minuten later hoorden we bekend geluid, en zagen een GMC achteruit het pleintje op denderen met een hoop paniekerige mannetjes er om heen die maar heen en weer aan het zwaaien waren. Jan was rustig zijn GMC langs de stoeprand aan het manoeuvreren en de wilde mannetjes kalmeerden weer toen ze zagen dat hun “hulp” helemaal niet nodig was. Jan legde nog keurig een doekje onder de wagen neer voor het geval de GMC wat zou druppelen (dat is wel eens bij 80-jarigen) en we gingen gezellig aan de keuvel.
De grootste wagen trok ook heel veel aandacht
Dave en Cath gingen terug naar de kraam waar ze leuke shirtjes hadden gezien en wij hadden zo onze eigen bespreking; we zitten nooit om stof verlegen. Het was erg warm en zonnig, maar gelukkig voelden we het zeebriesje dus het was best aangenaam. Het publiek was netjes en zat niet zomaar overal aan, diverse eigenaren hadden leuke gesprekjes met belangstellenden en kinderen mochten vaak wel even achter het stuur. Er was wel leuke muziek, een spreekstalmeester die uiteraard de sponsoren bedankte en een beetje vertelde wat er allemaal te zien was, en na een tijdje begon de live band te spelen. Ze speelden leuke blues, beetje jazz met een goeie saxofoon, wat country en absoluut goed aan te horen. Het werd wel etenstijd, dus met 1 van de bonnen konden we naar de kraam van Teun, waar we de keuze hadden uit een patatje met saus (“nee, speciaal doen we niet”) en een kipburger op een broodje. Dat was best vullend. Daar moesten we wel even voor gaan zitten, en de organisatie had gelukkig gezorgd voor voldoende picknicktafels waar we rustig konden zitten en eten.
Na het patatje hadden Jan en ik wel trek in een ijsje van de ijskraam die naast de snackkraam stond. Beetje keuzestress, want er waren 10 smaken en ze leken allemaal erg lekker, maar 3,50 voor een hoorntje met 2 bolletjes was prima te doen. Alleen had Jan het niet klein en moest die arme ijsschepper op zijn telefoon uitrekenen hoeveel wisselgeld hij moest geven op een briefje van 20. Uiteindelijk lukte dat wel.
Dave mag soms ook achter het stuur
Al met al zaten we eigenlijk wel prima, het zonnetje begon een beetje te zakken, de drukte nam wat af en de band kondigde hun laatste nummer aan. Het was inmiddels 8 uur geworden, er startten al wat wagens en daar waar we het plein opgereden waren, stond nu een gifgroene Triumph Spitfire die er eerder niet was, en de enige andere uitgang was prima voor de personenwagens, maar voor de GMC stonden er wat fietsen erg krap. Dus Dave en ik hebben die fietsen een paar meter opgeschoven zodat Jan er met maar 1x steken uit kwam en op weg kon naar Hensbroek, en toen startten wij ook en reden onder veel publieke belangstelling vanaf de terrassen en de wandelaars, het dorp uit. Het was best wel druk dus we moesten goed op het verkeer letten, maar eenmaal op de grote kustweg kon het gas er op en zag ik de witte Nekaf weer goed in mijn spiegel. En de blauwe vlag, die er vervaarlijk op stond te zwaaien in de bochten. Armgebaren leidden er alleen toe dat de verlichting aangezet werd, dus bij de eerstvolgende bushalte even gestopt en de antenne met vlag toch maar afgebouwd. Daarna ging het soepel naar huis.
Thuis nog even autotetris om alles op zijn plek te krijgen, en even napraten over een leuke dag. Het was niet groots maar wel erg gezellig en ontspannen, en zeker een overweging voor volgend jaar weer.